هيچ جز حسرت نباشد كار من

بخت بد، بيگانه ئی شد يار من

بی گنه زنجير بر پايم زدند

وای از اين زندان محنت بار من

وای از اين چشمی كه می كاود نهان

روز و شب در چشم من راز مرا

گوش بر در می نهد تا بشنود

شايد آن گمگشته آواز مرا

گاه می پرسد كه اندوهت ز چيست

فكرت آخر از چه رو آشفته است

بی سبب پنهان مكن اين راز را

درد گنگی در نگاهت خفته است

گاه می نالد به نزد ديگران

«كاو دگر آن دختر ديروز نيست»

«آه، آن خندان لب شاداب من»

«اين زن افسرده مرموز نيست»

گاه می كوشد كه با جادوی عشق

ره به قلبم برده افسونم كند

گاه می خواهد كه با فرياد خشم

زين حصار راز بيرونم كند

گاه می گويد كه، كو، آخر چه شد؟

آن نگاه مست و افسونكار تو

ديگر آن لبخند شادی بخش و گرم

نيست پيدا بر لب تبدار تو

من پريشان ديده می دوزم بر او

بی صدا نالم كه، اينست آنچه هست

خود نمی دانم كه اندوهم ز چيست

زير لب گويم، چه خوش رفتم ز دست

همزبانی نيست تا بر گويمش

راز اين اندوه وحشتبار خويش

بی گمان هرگز كسی چون من نكرد

خويشتن را مايه آزار خويش

از منست اين غم كه بر جان منست

ديگر اين خود كرده را تدبير نيست

پای در زنجير می نالم كه هيچ

الفتم با حلقه زنجير نيست

آه، اينست آنچه می جستی به شوق

راز من، راز زنی ديوانه خو

راز موجودی كه در فكرش نبود

ذره ای سودای نام و آبرو

راز موجودی كه ديگر هيچ نيست

جز وجودی نفرت آور بهر تو

آه، اينست آنچه رنجم می دهد

ورنه، كی ترسم ز خشم و قهر تو