شیبا

تا که بوديم نبوديم کسی       

                                         کشت ما را غم بی همنفسی

تا که رفتيم همه يار شدند

                                         خفته ايم و همه بيدار شدند

قدر آيينه بدانيم چو هست

                                          نه در آن وقت که اقبال شکست.